home ask me archive submit theme
break. burn. end.
Just to break me like a promise.
Hindi ko alam kung naa-attract ba ako sa kaniya dahil sa amoy niya, o sadyang naa-attract lang ako sa amoy niya dahil nga amoy niya iyon. :)
"Dear Ranaye, Nasa iyo na ang lahat! Ang ganda, ang bait ang talino except sa kasipagan peace! Ikaw ang pinakamasipag na taong nakilala ko.^^ Maraming salamat dahil lagi kang nandyan para sa akin. Sorry din sa mga bagay na nagawa ko na ikinagalit mo kung meron man. Sana magpatuloy ang nga knock-knock jokes, it makes my day!^^ You are so amazing, just the way you are. Stay pretty!”
This will be my last remembrance of him. After nito, wala na. Wala na talaga.

"Dear Ranaye,
Nasa iyo na ang lahat! Ang ganda, ang bait ang talino except sa kasipagan peace! Ikaw ang pinakamasipag na taong nakilala ko.^^ Maraming salamat dahil lagi kang nandyan para sa akin. Sorry din sa mga bagay na nagawa ko na ikinagalit mo kung meron man. Sana magpatuloy ang nga knock-knock jokes, it makes my day!^^ You are so amazing, just the way you are. Stay pretty!”

This will be my last remembrance of him. After nito, wala na. Wala na talaga.

Nakakaasar lang na, nung second night, bago matulog, napagmunihan ko nang ayoko na. Tapos saka pa kami nagkatabi sa dining hall noong morning snack time sa last day. Kumbaga, parang nang-aasar lang. Umalis lang ako para kumuha ng maiinom at pagbalik ko may nag-occupy na sa seat sa tabi ko. Tapos siya pa. Napamura na lang ako nun, *sorry GOD*. Hindi ko naman kasi pwedeng alisin na lang ang plato ko nun at lumipat, kaya wala na akong choice. Siguro kung normal day yun, kikiligin pa ako. Pero since may nangyari nga kinagabihan, awkwardness ang naramdaman ko. At ramdam ko na siya rin. Hindi ko nga siya matignan, buti close friends ko yung nasa isang side ko. At ang matinde pa, hindi siya umalis after nyang kumain. Siguro naisip niya ring rude tignan kung aalis siya bigla-bigla. Noong ibabalik na ng isa kong kaibigan yung mga plato, di kinuha yung akin at malaki na daw ako. So nagvolunteer yung katabi ko na isasabay nya na lang daw yung akin sa kanya. Yung nakita ko sa kanya nung tinignan ko sya? Sadness. Somehow, alam kong apektado rin siya. Alam kong hindi sya tanga para di pa malamang nakasira siya ng friendship. At alam ko, na nahihiya siyang iadmit ang pagkakamali niya. After all, mas mahalaga pa rin ang pride niya. Ano pa nga bang nakakagulat, eh iyon ang pagkakakilala ko sa isang Rhon Lontoc.

Pero ito lang ah, to be honest naiinggit ako kay Jem. Noong na-open na naman yung walang kamatayang issue sa aming tatlo, si Jem lang ang salita ng salita. Tama siya, wala na naman talaga. Matagal nang patay yung issue, nakamove on na kami doon at may bago na siya. Naisip ko tuloy, buti pa siya. Sana, sana ako rin. Sana noong nabungkal na naman ang past, katulad niya ako na nadedefend ang sarili niya at nasasabing tapos na nga at may bago na siya, at hindi yung tahimik lang na halos paiyak na. Sana, sana kaya ko rin sabihin na wala na nga talaga, at may iba na akong gusto. Kaso hindi eh. Kasi sa aming tatlo, ako yung hindi pa rin tapos sa lahat. Ako yung nasasaktan pa rin, ako yung nastuck pa rin sa past. Kasi hindi pa rin mawala-wala sakin yung pinag-ugatan ng lahatㅡyung feelings ko para sa kanya. At naiinis ako, knowing na wala naman talagang paki yung lalaking punot-dulo ng lahat. Ni hindi niya nga magawang magsorry eh. Kahit yata mapaiyak na ako sa harapan niya, tititigan niya lang ako. Wala na ring sense kung hahayaan ko pang manaig ang emotions ko, ayokong habangbuhay na hindi makausad, lalo na kung ako na lang yung napag-iwanan. Narealize ko lang na walang mabuting maidudulot ang pagiging miserable dahil sa mga bagay na tapos na. At kaya kong mabuhay, nang hindi pinanghahawakan ang lahat. Kumbaga, hindi siya kawalan sakin, at mabubuo pa rin ako kahit alisin ko na ang lahat ng memories na iniwan niya sakin, maganda man o masakit.

Memorable experiences? Meron naman talaga! Una sa lahat, first night pa lang ng retreat ay nabiktima na ako ng kaepican. After kasi ng dinner, syempre excited akong pumunta sa quarter at makakahiga na ako. At sa sobrang kaatatan ko, tumakbo pa ako with matching talon-talon. Ang ending, nadulas ako! Syempre di ko pinaramdam na masakit, tayo agad as if walang nangyari. Hindi rin naman ako napahiya. Kaso nung second day, buong araw akong hindi makalakad ng maayos. Nadali yata ang ankle ko. Buti nga medyo nagagalaw ko na paa ko, ang hirap kayang maglakad na parang pilay! Tapos uhm, HAHA! Syempre ang number one fear sa retreat ay ang pagbabawas. Nakakahiya nga naman kasing mapatae pa doon. Kaso grabe, narealize namin na masaya palang gawing bonding time ng magkakaibigan ang sabay-sabay na pagbabawas, at nakakamangha na naging komportable pa kami kahit ganun. Haha! Ang technique pa ay dudumi habang session time, para walang tao sa quarter. Tapos dahil nga mabubuting kaibigan sila, hindi pa sila ppwesto sa trono nang hindi kumpleto. Oha! Wala namang katatakutan na naganap noong retreat. Noong first day ay maaga akong nakatulog pero nung second day, dahil nga nagkaroon na lang kami ng aming sariling open forum ay nakisabay na ako sa kanila sa pagpupuyat. At dahil nasa dulo ang kama ko, sa mismong tabi ng CR, medyo naduwag kasi ako noon kaya nakisiksik ako sa mga kaibigan ko. Pinagtabi-tabi kasi nila ang mga kama nila. Eh ako ayaw ko. Kaya wala akong katabi, kasi nga mas prefer ko rin naman talaga yon. Kaso naduwag, di ko talaga pinahalata pero natatakot ako nun HAHA! Before naman magstart ang session noong second night, nag-open forum kami habang wala pa ang aming facilitator. Tapos napag-usapan na naman yung amin nila Jem at Rhon. Di ko alam na may ganun pa palang issue, aminado naman kasi akong hindi kami okay ni Jem pero alam namin na hindi talaga si Rhon ang dahilan. Kahit sa mga kaibigan ko, never namin napag-uusapan iyon. Kaya nagulat ako na may mga chismis pa palang involve kaming tatlo. Grabe, sila pa ang hindi makamove on? Kaloka, hanggang ngayon hinahalungkat pa rin nila yung past. Eh tapos na nga! Sayang nga eh, wala ng choice kundi icut off ang forum, dahil dumating na ang aming facilitator. Halos dalawang issue palang sa room ang napag-usapan namin, pero wala na kaming magawa kundi itigil na. At yun yung pinakanakakaasar na part. Ano pa ba? Paglalabas ng sama ng loob, pag-iiyakan, paghingi ng tawad, pagpapatawad, at yung walang kamatayang “magbabagong buhay na talaga ako.” Pero sabi nga ni brother, ang pinakaessence ng retreat ay hindi sa kung ano yung diniscuss niyo or anong activities ang ginawa niyo, pero kung ano ang lessons na natutunan mo at kung pano mo ito dadalhin habangbuhay.

Retreat 2014.

First retreat sa high school, and probably would be my last retreat ever. Ito yung Retreat na hindi nakasatisfy ng expectations ko. Yung retreat na hindi ko naimagine na ganun lang ang mangyayari. To be honest, nag-expect ako na may outdoor activities. Gugulong sa putikan, lulusot sa kung saan-saan, at nakablind fold pa. Pero parang nagrecollection lang kami na puro session lang ginawa namin, yun nga lang ay two days at two nights. Masaya na rin, finally naayos na lahat. Yung mga misunderstandings na last year pa naganap, naklaro na rin finally. Sa isang hindi nga lang ineexpect na paraan, gusto kasi namin talaga ay yung nakacircle kaming buong Earth, patay ang ilaw at ang tanging ilaw lang ay ang linawanag ng kandila. Kaso sadyang siguro ay kailangan namin makiayon sa flow ng sessions, kaya kung ano na lang ang sinabi ng facilitator namin ang ginawa namin. In short, wala talagang nanyaring may sense. Marami kasing may sama ng loob sa amin sa iba naming classmates, ay hindi, yung mga magkakaibigan pala. At sa tingin ko ay hindi talaga naresolbahan ang lahat, dahil nga panget ang closure na naganap. I mean, wala talaga. Nakakalungkot lang na, once in a lifetime na nga lang, yun na nga lang yon, di pa nagamit ng tama ang rare moment na iyon. Kasi nga, hindi umayon ang flow ng activity sa gusto namin. So ayun, nakakadisappoint lang. Pero siguro okay na rin, kahit naman papaano ay naging masaya. Pwede na rin. At isa pa, ang bilis pala talaga ng panahon. Parang kahapon lang, first time namin magrerecollection. Syempre excited at first time nga sa La Salette! Then nung second year at third year, utang-uta sa La Salette at paulit-ulit na lang, nakakasawa. Pero ngayon? Nakakalungkot ng sobra isipin na last time niyo na. Kasi next year, wala na. Parang kakapunta palang namin sa La Salette para magretreat, tapos ngayon nakauwi na kami. Hindi namin masyadong namalayan ang dalawang araw at gabi. At hindi ko talaga masyadong nafeel ang retreat na iyon. Kumbaga, hindi masyadong memorable. Siguro sadyang malas lang batch namin, hinintay kasi talaga namin ang chance na ito para magkaroon kami ng isang nakakaiyak na open forum. Pero wala na ring magagawa, at least marami kaming natutunan, at okay na ang mga conflicts sa grupo ko.

Sa puso niya daw. HAHAHA OKAY. ♡
©
Theme by Missdomokun