About Me

swift | twilight | furukawa | four | nam-pen | zero.grapes 
Statistics

Disclaimer
All images and notes found in my blog are all mine except for those I reblog. Similarities and copying of any content in my blog without any permission is strictly prohibited. If you will use any of the content in this blog, you must give me some credits or use my blog as the source.

Favorite Quote
All those other girls, well they're beautiful, but would they write a poem for you?
 

 


taylorswift:

timeerasingyou:

taylorswift's cats, probably.

My new phone lock screen, nbd.

taylorswift:

timeerasingyou:

taylorswift's cats, probably.

My new phone lock screen, nbd.


Well, this is so accurate :)

Well, this is so accurate :)


Tnginang throwback. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA FCK MEMORIES.


Dito sa NCST, Dasma para sa Mind Challenge. Last year, nung nagganito rin kami, crush ko pa siya. Pero ngayon, mahal ko na siya. At kung dati ay kinikilig pa ako sa fact na kasama ko siya, ngayon, nasasaktan na ako. Ang sakit sakit sakit na.


Sa totoo lang, ako rin. Yung pakiramdam ko? Para akong nabetray. Like nung uwian pa, pinakita pa sa akin ang seatplan at doon, magkatabi kami. So nag-expect na talaga ako na siya na yung magiging seatmate ko. Oo na, inaamin ko ng gusto ko din. Syempre hindi ako kinilig nun kasi nga these days, medyo bh ang peg ko pero hindi naman ibig sabihin na parang masama ang loob ko ay ayaw ko na. Siguro sadyang hindi ko lang alam kung pano ko mairaraos ang isang buong grading na katabi ang taong dahilan ng lahat ng sakit na nararamdaman ko. Pero hindi rin naman ako umangal kasi gusto ko rin na kahit papaano ay may magandang mangyayari sa last year ko sa RI. Kaya hinanda ko na lang talang ang sarili ko sa mga mangyayari sa next grading. Tapos noong nag-ayusan na ng seatplan, hindi ko pala siya katabi. HAHA. Hindi naman sa nainis ako doon kasi okay lang pero kasi.. pinaasa nila ako. Alam niyo yon? Umasa ako eh. Umasa ako. Tapos biglang.. HAHAHA. Pero sige, hayaan na natin. At hayaan na rin nating ang alam ni Rhon ay ako ang may dahilan kung bakit hindi kami tabi at maniwalang ayaw ko talaga siya katabi.

Sa totoo lang, ako rin. Yung pakiramdam ko? Para akong nabetray. Like nung uwian pa, pinakita pa sa akin ang seatplan at doon, magkatabi kami. So nag-expect na talaga ako na siya na yung magiging seatmate ko. Oo na, inaamin ko ng gusto ko din. Syempre hindi ako kinilig nun kasi nga these days, medyo bh ang peg ko pero hindi naman ibig sabihin na parang masama ang loob ko ay ayaw ko na. Siguro sadyang hindi ko lang alam kung pano ko mairaraos ang isang buong grading na katabi ang taong dahilan ng lahat ng sakit na nararamdaman ko. Pero hindi rin naman ako umangal kasi gusto ko rin na kahit papaano ay may magandang mangyayari sa last year ko sa RI. Kaya hinanda ko na lang talang ang sarili ko sa mga mangyayari sa next grading. Tapos noong nag-ayusan na ng seatplan, hindi ko pala siya katabi. HAHA. Hindi naman sa nainis ako doon kasi okay lang pero kasi.. pinaasa nila ako. Alam niyo yon? Umasa ako eh. Umasa ako. Tapos biglang.. HAHAHA. Pero sige, hayaan na natin. At hayaan na rin nating ang alam ni Rhon ay ako ang may dahilan kung bakit hindi kami tabi at maniwalang ayaw ko talaga siya katabi.




09/03/14. 4th Monthly Employees’ Meeting at dahil nga half day kami ngayon ay kinuha na ni ma’am ang chance para makapagreview kami for AP Quiz Bee this coming 13th. Naaalala ko pa kahapon noong sinabi samin ni ma’am Rose iyon. Syempre, medyo napasimangot ako at ibig sabihin nga noon ay babalik na naman kami sa school instead na makakagala with friends o makakapagpahinga sa bahay. At noong tinanong ako ni ma’am kung bakit daw ako parang lumungkot, may sumingit at nagsabi pa na hindi, masaya nga daw ako eh. HAHA! Oo. Masaya ako. Sobrang saya! Syempre, napredict ko na ang mga mangyayari eh. At ang saya saya talaga! As usual, tama nga ang prediction ko. Nangyari ang mga bagay na inaasahan kong mangyayari. Pero damn, masakit pa rin pala talaga. HAHAHA. Expected ko na eh. At akala ko maiimmune na ako. Pero bakit ganon? Masakit pa rin. Sobrang sakit. Yung pakiramdam na kunwari hindi mo sila pinapansin, kunwari wala kang pakialam. Kunwari focused ka sa so-called review or brainstorming niyo ng iba mong schoolmates. Kahit alam mo na sa kabilang table, sila lang dalawa. Nagbobonding moment, nagkukulitan, walang pakialam sa mundo, as if silang dalawa lang talaga ang nandoon. Ang sweet tignan. Yung tipong pumunta lang sila doon para maglandian at hindi talaga para magreview. At the fact na yung mga first year, tinititigan talaga sila at pinag-uusapan. Guess what. May gusto yata yung isang Grade VII sa lokong iyon. HAHAHA. Ang hirap kasi talaga magpretend na dedma ka lang, kahit deep inside halos mamatay ka na. Naiinis lang talaga ako. Na tinutukso kayong dalawa, pero yung taong nanunukso ring iyon ang nagiging isang napakalaking harang sa inyong dalawa. Yung hindi mo alam kung ano na ba talaga, kunwari pakikiligin ka pero ang totoo lalandiin rin siya sa harap mo. Buti pa nga talaga yung mga plastik eh. Sa harap mo, sinasabi at ginagawa yung mga bagay na kinatutuwa mo at sa likod ka lang gagaguhin. Pero kamusta naman yung sa harap mo, tutuksuhin ka at pagseselosin ka rin. Para bang wala talagang pakundangan, hindi na iniisip kung ano ba ang mararamdaman mo. Kung masasaktan ka ba o hindi. Hindi mo alam kung nananadya na ba talaga o sadyang hindi lang mapigilan ang paglandi eh. Lagi na lang ganito. Kaya noong uwian, isang malaking amen talaga. Nakaraos ako sa ilang oras ng pagtitiis, pagpapanggap at paghihirap. Yung tipong inaaliw mo na lang talaga ang sarili mo kasama ang iba pero sa loob-loob mo, hirap na hirap ka nang huminga. Kailangan mong ngumiti at huwag ipahalata sa lahat na apektado ka. Mahirap, sobra. Noong uwian, ayoko pa umuwi. Ayoko pa talaga. Gusto kong aliwin ang sarili ko, pero hindi ko alam kung saan ako pupunta. Kaya bumili na lang ako ng doughnut. At as expected ulit, nakasalubong ko siya noong naglalakad na ako papuntang sakayan ng tricycle. Yung ngiti niya, yung tipong “Oy! Kaklase ko yun ah! Tagal ko ng hindi nakita iyon!” Sana alam niya, na nahihirapan ako lalo sa paganoon-ganoon niya. Sana alam niya na di siya dapat ngumingiti sakin ng sobrang saya, kasi hindi ayos ang lahat. At sana alam niya, na kahit masama ang loob ko noon sa kanya, hindi ko pa rin talaga mapigilang sumaya kapag nginingitian niya ako ng ganoon. Sana alam niya, na lalo lang sumasakit. At sana alam niya, na siya ang dahilan ng lahat ng paghihirap na ito. Sakto naman na nakita ko sila Lady sa may printan. At doon, hindi ko na talaga napigilang maiyak. Lahat ng sama ng loob at sakit, inilabas ko na. Pero hindi ko rin masabi sa kanila ang dahilan dahil alam kong hindi rin nila ako maiintindihan at para sa kanila ay masyado lang iyong mababaw. Basta umiyak lang ako, at naiinis ako sa fact na siya ang dahilan ng mga luhang iyon. Kasabay ng pagbuhos ng mga emosyong ilang oras kong pinigilan ay ang pagbuhos ng ulan. Anong connect ng ulan? Wala lang, humingi kasi ako ng sign kay God at hiningi ko ang ulang bilang yes Niya. Sa tingin ko naman ay answered prayer iyon, at umaga pa lang ay hinihintay ko na talaga ang ulan. Siguro sinadya lang talaga ni Lord na sa oras na iyon paulanin, para at least maease yung pakiramdam ko noon.

Ngayon, sa tingin pa ba nila masaya ako sa tuwing may mga ganito? Back then, masaya ako kapag may mga quiz bees at kasama ko siya. Kasi yun lang yung tanging way ko para makasama ko siya at kiligin ng dahil sa kaniya nang walang iniisip na iba, kung may masasaktan ba o ano. Pero ngayon, ayoko na. Dahil habang nakakasama ko siya sa mga ganito, lalo lang napapamukha sa akin na wala na talaga, ang layo na niya sa akin.


082914

First day of Municipal Meet ‘14! Memorable, kasi ito na ang last namin as seniors. At dahil mga dakilang first aiders kami, complete attendance ulit. Before Municipal, talagang nagtatalo kami ng nanay ko. Ang date kasi talaga dapat ng Municipal Meet ay bukas, which is date din kung kelan ako kukuha ng college entrance exam. Grabe yung pagtatalo namin ng nanay ko dahil lang doon, varsity kasi si Rhon ng athletics at gusto ko ay kahit papaano’y mapanuod ko naman siya. Ngayon, okay na nga, may chance na nga akong makapanuod pero may kulang pa rin.. siya. Kagabi, nasabi na rin sakin ni Ye na nagback out na siya. Pero kahit ganoon, nag-expect pa rin ako somehow na makikita ko siya kanina sa parade. Kaso wala! And that feeling really sucks, looking for someone who’s even his shadow wouldn’t appear. Waiting for someone who would never come. Searching for that particular person in a crowded place when you know that ‘that’ someone would not even show up. Never heard from him these past few days. Man, I miss him! So much :’< Pero kahit papano, nag-enjoy pa rin naman. At nakakainis na hindi nagrereply yung bestfriend ko sakin. Mukhang hindi niya man lang na-appreciate ang good luck message ko kagabi. Siguro kasi hindi niya na rin kailangan, at wala siyang paki. Yeah, this day was still good. Sayang nga lang at hindi na ako makakapanuod ng second day bukas. Enjoy naman sa panunuod ng basketball kahit tambak na tambak kami. At yung mga volleyball players? Ang gagaling! Pogi hunting na rin. Wala eh, sadyang nagiging attractive ang mga boys kapag naglalaro sila, gaano man sila kadugyot kapag nakakasalubong mo sila sa hallway sa school sa isang normal school day. I claim na marami namang mahahakot ang RI this year, nang hindi naman nakakahiyang schoolmate mo yung mga players!

I am like the sky today. Clouds were my thoughts and the rains were my feelings. No matter how good the day is, the weather does not always have to deal with it. This might be a perfect day, yet, there was still one thing missing.




1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 OLDER »

Theme made by:Dakilanggerlpren Copyright 2014 Powered by: Tumblr